Sannleikurinn á bak við „grænu línukenninguna“ sem fær fólk til að efast um sambönd sín

Notendur samfélagsmiðla hafa farið að efast um sambönd sín eftir að undarleg kenning um stefnumót, kölluð „grænu línu kenningin“ (e. Green Line Theory), fór í dreifingu á netinu.

Kenningin, sem hefur breiðst út á miðlum á borð við TikTok og Instagram, heldur því fram að líkamsstaða para á ljósmyndum sýni fram á hver það er sem ræður í sambandinu. Kenningin gengur út á að draga ímyndaðar grænar línur niður eftir höfði og búk hvers einstaklings á myndinni. Hugmyndin er sú að sá sem stendur beinni sé öruggari með sig, ráðríkari og hafi meiri stjórn. 

Einstaklingurinn sem hallar sér í átt að hinum, er aftur á móti oft sagður vera undirgefinn, óöruggur eða tilfinningalega háður. Sumir ganga svo langt að segja að ef karlmaður hallar sér í átt að konu sinni, í stað þess að standa alveg beinn, sé það merki um veikleika eða óheilbrigð samskipti í sambandinu.

 Sean Johns sérfræðingur í líkamstjáningu og stofnandi BodyLytics hefur hnekkt kenningunni og segir grundvallargalla hennar vera að engar vísindalegar sannanir styðja hana.

 „Þetta er alls ekki marktækt. Þetta byrjaði sem ráðleggingar fyrir karlmenn á einum Twitter-aðgangi og engar rannsóknir liggja þar að baki. Þetta virðist að einhverju leyti byggja á proxemics, fræðigrein sem fjallar um hvernig menn nýta rými í umhverfi sínu og í samskiptum við aðra, en kenningin er hvorki túlkuð né notuð á réttan hátt.“

Þótt líkamstjáning geti vissulega gefið vísbendingar um hvernig fólk á í samskiptum, segir Johns að ein ljósmynd dugi alls ekki til að segja til um hvað fer fram bak við luktar dyr. Hann telur meira að segja að ein algengasta villan sem fólk gerir þegar það greinir pör sé að dæma út frá líkamsstöðunni á myndinni, í stað þess að leita að samfelldu hegðunarmynstri.

„Ég dreg aldrei neinar ályktanir af einni ljósmynd; ég vil vita hvernig fólk stendur venjulega og skoða síðan hvað breytist,“ útskýrir hann.

Johns bendir einnig á að ljósmyndir af rauða dreglinum séu sérstaklega óáreiðanlegar þegar kemur að því að greina sambönd. Ljósmyndarar gefa frægu fólki nefnilega oft fyrirmæli um hvar það eigi að standa, hvernig það eigi að stilla sér upp og hvert það eigi að horfa. Hærri aðilinn í sambandinu gæti hallað sér að þeim lægri, einfaldlega til að tryggja að andlit beggja komist vel fyrir á myndinni.

Johns tekur knattspyrnumanninn Harry Kane sem dæmi og útskýrir að það að sjá hann halla sér að eiginkonu sinni á ljósmynd segi okkur lítið annað en þá staðreynd að hann er hærri. Það segir alls ekkert til um hver fer með stjórnina í sambandinu eða hvernig samskiptum þeirra er háttað í daglegu lífi.

„Þau eru bæði algjörlega komin út fyrir sitt eðlilega daglega líf, inn í heim þar sem ímynd og staða eru ekki eðlilega tilkomin, heldur oft ákveðin fyrirfram af öðrum,“ bætir hann við.

Hvernig getum við rannsakað líkamstjáningu á ljósmyndum?

Það þýðir þó ekki að ljósmyndir séu algjörlega gagnslausar þegar kemur að því að skilja líkamstjáningu. Að sögn Johns getur það að skoða röð ljósmynda, fremur en eina staka mynd, leitt í ljós áhugaverð mynstur.

Eitt af því sem hægt er að fylgjast með er hvernig par bregst við snertingu hvors annars. Ef annar aðilinn leggur til dæmis hönd á bak hins, og fær snertingu á handlegginn til baka, getur það bent til annars konar samskipta en ef engin viðbrögð koma við snertingunni. Stefna fóta og mjaðma getur einnig gefið vísbendingar, þar sem fólk snýr sér oft að því sem vekur áhuga þess, en frá því sem vekur engan áhuga.

Svipbrigði eru annar mikilvægur þáttur. Tveir einstaklingar sem njóta sömu stundar sýna oft svipuð svipbrigði, en ef svipbrigðin fara ekki saman gæti það bent til þess að þeir upplifi stundina á ólíkan hátt.

En jafnvel þessar athuganir þarf að skoða í samhengi. Eins og Johns útskýrði: „Engin ljósmynd getur sagt til um hvort aðilinn elskar hinn meira, eða hvor ræður ferðinni. Parið veit það en myndavélin ekki.“

Hvers vegna hefur Grænu línukenningin þá vakið svona mikla athygli á netinu?

Johns telur að einfaldleiki hennar sé stór hluti af aðdráttarafli hennar. „Þetta er fimm sekúndna próf sem hver sem er getur keyrt og græn lína lítur út eins og sönnunargögn,“ sagði hann.

Þróunin gefur fólki í raun stigatöflu til að meta sambönd annarra, sem gerir hana sérstaklega aðlaðandi fyrir notendur samfélagsmiðla sem njóta þess að greina fræg pör. Hann telur einnig að kenningin spili inn í ákveðna frásögn um karlmennsku og sambönd og bendir til þess að karlar sem halla sér líkamlega að maka sínum sýni einhvern veginn veikleika. En Johns heldur því fram að þessi túlkun missi af einhverju frekar augljósu.

„Að halla sér að einhverjum sem þér líkar við er einfaldlega það sem það lítur út fyrir að vera „like“,“ útskýrði hann.

Að lokum er vandamálið með Grænu línukenningunni að hún reynir að breyta flóknu mannlegu sambandi í einfalda sjónræna dómgreind.

Þó líkamstjáning geti veitt gagnlega innsýn í hvernig fólk á í samskiptum og hefur samskipti, þá eru það endurtekin mynstur milli tveggja einstaklinga, frekar en uppstilling líkama þeirra á einni ljósmynd, sem skipta máli.

内容来自 DV.is,版权归原作者所有。

阅读原文 ↗

把喜欢的内容,留在你的新标签页。

打开我的订阅