„Fyrst um sinn er maður svo dofinn“

Matthildur kom að mótun hugmyndafræði Arnarins.

Börn sem missa foreldri eða systkini geta þurft að takast á við sorgina aftur og aftur, en með misjöfnum hætti, eftir því sem þau eldast og þroskast. Það sem kann að virðast bakslag í sorgarferlinu er í raun eðlilegur hluti af þroska barnsins.

Þetta segir Matthildur Bjarnadóttir, prestur í Vídalínskirkju og verkefnastjóri Arnarins, minningar- og styrktarsjóðs sem styður börn og ungmenni í sorg. Hún segir mikilvægt að börnin hafi öruggan vettvang til að ræða missinn og hitta önnur börn í sömu sporum.

„Það er svo flókið við að vera ungur syrgjandi, hvernig þú þarft alltaf að vitja sorgarinnar þinnar aftur og aftur á nýju þroskastigi,“ segir Matthildur í samtali við Morgunblaðið. „Foreldrum getur liðið eins og það sé komið bakslag í sorgarferli barnsins en það er í raun ekki þannig. Barnið er að stíga inn í nýjan kafla þar sem þess eigin forsendur til að syrgja hafa breyst.“

Fáðu aðgang að þessari grein

Með áskrift færðu fullan aðgang að öllum læstum greinum Árvakurs — vandað, fjölbreytt og traust efni, hvar og hvenær sem er.

Þannig styður þú íslenska fjölmiðlun og hjálpar okkur að halda áfram að segja sögurnar sem skipta máli.

Tryggðu þér aðgang núna.

内容来自 Mbl.is,版权归原作者所有。

阅读原文 ↗

用 HomepageTab 新标签页关注 RSS,打开浏览器就能看到更新。

安装 HomepageTab